Efendimiz on iki yaÅŸlarında iken, Ebu Talib’in Åžam’a giden ticaret kervanına katıldı.. Bu, O’nun ilk yolculuÄŸu… Kervan, Busra’da, bir manastırın yakınında konakladı.
Bu manastırda Bahira adında bir rahib kalıyordu. Her sabah manastırın damına çıkıp, kafilelerin geldiği yöne bakar, arayış içinde merakla bir şeyler beklerdi.
O gün KureyÅŸ kervanı uzaktan görününce, üstünde bir bulutun da onlarla birlikte süzülüp geldiÄŸini farketmiÅŸti. Kervan konaklayınca, Bahira, Efendimizin altına oturduÄŸu aÄŸacın dallarının O’nun üzerine doÄŸru eÄŸildiÄŸini de görerek iyice heyecanlanmıştı. Hemen adamlarını göndererek, KureyÅŸ kervanında bulunanların hepsini yemeÄŸe davet etti.
Kervanda bulunanlar, sevgili Peygamberimizi, mallarının yanında bırakıp, rahibin yanına gittiler. Bahira, gelenlere dikkatle bakıp;
Yemeğe gelmeyen var mı? diye sordu.
- Evet, bir kiÅŸi var, dediler. Çünkü KureyÅŸliler geldiÄŸi halde bulut hala orada idi. Bunu görünce, kervanda birinin kaldığını anlamıştı. O’nun da gelmesini istedi. Gelir gelmez, O’na dikkatle bakmaya ve incelemeye baÅŸladı. Ebu Talib’e sordu:
- Bu çocuk senin neyindir?
- OÄŸlum…
- Mümkün deÄŸil… Kitablarda bu çocuÄŸun babasının saÄŸ olmayacağı yazılı.
- O benim kardeÅŸimin oÄŸludur.
- Babası ne oldu?
- Babası, o doğmadan öldü.
- DoÄŸru söyledin!…
Bahira, bu defa, Peygamber efendimize dönüp, putlar adına yemin vermek istedi. Sevgili Peygamberimiz, “Putların ismiyle yemin verme. Dünyada bana onlardan büyük düşman yoktur. Ben, onlardan nefret ederim” buyurdu.
Bahira, bu sefer Allahü teâlâ adına yemin verip; pek çok sualler sorup cevaplarını aldı. Aldığı cevaplar önceden okuduğu kitaplara aynen uyuyordu. Sonra sevgili Peygamberimizin mübarek gözlerine bakıp, mübarek gözlerindeki kırmızılığı farketti.
Kalbinin yakın hasıl etmesi için, mühr-i nübüvveti görmeyi istedi. “Mühr-i Nübüvveti” görünce kendinden geçti. Bütün güzelliÄŸi ile doya doya temaÅŸa etti. Heyecanla öptü ve gözlerinden sel gibi yaÅŸlar boÅŸandı. Sonra da;
“Ben ÅŸehadet ederim ki, sen Allahü teâlânın resulüsün” dedi.
Sesini daha da yükselterek; “Ä°ÅŸte Alemlerin efendisi… Ä°ÅŸte Allahü teâlânın alemlere rahmet olarak gönderdiÄŸi büyük Peygamber…” dedi.
Bahira, Ebu Talib’e dönerek ÅŸu ikazı yaptı:
- Sen bu çocuÄŸu Åžam’ a götürme! Orada buna zarar verebilirler!
- Bu masum çocuğa neden fenalık yapsınlar?
- Bu, peygamberlerin sonuncusu ve en ÅŸereflisidir. Bunun dini, bütün yeryüzüne yayılır ve eski dinleri nesh eder. Ä°srailoÄŸulları kendilerinden gelmediÄŸi için O’na düşmandır. Bunun için korkarım ki, mübarek bedenine bir zarar verirler!
Ebu Talib, Bahira’nın bu sözleri üzerine, Åžam’a gitmekten vazgeçti. Mallarını Busra’da satıp Mekke’ye döndü. Bahira’dan iÅŸittikleri, Ebu Talib’in ömrü boyunca kulaklarında çınladı. Peygamber efendimizi daha da çok sevdi. O’nu ölünceye kadar korudu ve her iÅŸinde yardımcı oldu.

Merhamet deryası Abdülmuttalib vefat edeceğine yakın, oğullarının hepsini toplayıp sordu:
- Artık dünyadan ahırete göç etme vaktim geldi. Tek düşüncem bu yetim… KeÅŸke ömrüm uzun olaydı da bu hizmeti severek devam ettirseydim. Fakat elden ne gelir? Ömür vefa etmeyecek. Åžimdi gönlüm ve dilim bu hasret ateÅŸiyle yanıyor. Bu inci tanesini içinizden birine emanet etmeyi isterim. Acaba hanginiz layıkı ile O’nun haklarını gözetir ve hizmetinde kusur etmez?!
Önce Ebu Leheb cevap verdi:
- Ey Arabın efendisi! Eğer bu emaneti teslim etmek için aklınızdan geçirdiğiniz biri varsa ne ala, yoksa bu hizmeti ben görürüm. Abdülmuttalib buna;
- Malın çoktur. Fakat sen katı kalblisin ve merhametin azdır. Yetim kalbi ise yaralı ve incedir. Hemen kırılır, dedi.
DiÄŸer çocuklardan bazıları da aynı isteÄŸi tekrarladılar. Abdülmuttalib her birinin özelliklerini söyleyerek kabul etmedi. Sıra Ebu Talib’e geldi:
Ben, hepsinden çok bunu istiyorum. Fakat, büyüklerim dururken, öne geçmek uygun olmazdı. Malım azdır, ama, benim sadakatim kardeşlerimden ziyadedir, dedi. Abdülmuttalib de;
- DoÄŸru söylersin. Bu hizmete layık olan sensin. Lakin, ben her iÅŸte O’na danışır ve isteÄŸi üzere hareket ederim. Her seferinde de doÄŸru neticeye varırım. Bu hususta kendisiyle meÅŸveret edeyim. Hanginizi tercih ederse o, benim de kabulümdür, dedi.
Sonra sevgili Peygamberimize dönerek;
- Ey gözlerimin nuru! Senin hasretinle ahırete yöneldim. Bu amcalarından hangisini tercih ediyorsun? diye sordu.
Peygamber efendimiz o an kalkıp, Ebu Talib’in boynuna sarıldı ve dizine oturdu. Abdülmuttalib, o zaman çok ferahladı ve; “Allahü teâlâya hamdolsun. Benim istediÄŸim de bu idi” dedi ve Ebu Talib’e dönerek;
- Ey Ebu Talib! Bu inci danesi, ana-baba ÅŸefkati görmemiÅŸtir. Ona göre bakıp üzerine titreyesin. Seni diÄŸer çocuklarımdan daha üstün görürüm. Büyük ve pek kıymetli emaneti sana havale ettim. Çünkü sen, O’nun babasıyla aynı anadansınız. O’nu kendi nefsin gibi koruyasın. Bu vasiyetimi kabul ettin mi? diye sordu. O da;
- Kabul ettim, dedi.
Abdülmuttalib sevgili Peygamberimizi kucakladı, mübarek başını, yüzünü öptü ve kokladı. Sonra;
- Hepiniz şahid olun ki, ben bundan daha güzel bir koku koklamadım ve bundan daha güzel bir yüz görmedim, dedi.
O zaman Ebu Talib de, babası Abdülmuttalib gibi, Mekke’de KureyÅŸ’in ileri gelenlerinden, sevilen, saygı gösterilen ve sözü dinlenilen bir zat idi. O da, Peygamber efendimize büyük bir sevgi ve ÅŸefkat gösterdi.
O’nu kendi çocuklarından çok sever, yanına almadan uyumaz, bir yere gitmez ve; “Sen çok hayırlısın, çok mübareksin!” derdi.
O, elini uzatmadan yemeÄŸe baÅŸlamaz, önce O’nun baÅŸlamasını isterdi. Sabahları uyandığında yüzünün ay gibi parladığını, saçlarının tarandığını görürlerdi.
Ebu Talib’in fazla malı yoktu. Ailesi de kalabalıktı. Resul-i ekrem efendimizi himayesine aldıktan sonra, bolluÄŸa ve berekete kavuÅŸtu.

Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam, sekiz yaşına kadar dedesinin yanında büyüdü. Dedesi Abdülmuttalib, Mekke’de sevilen ve çeÅŸitli iÅŸleri idare eden bir zat olup, heybetli, sabırlı, ahlaklı, dürüst, mert ve cömert idi.
Fakirleri doyurur, hatta aç ve susuz kalan hayvanlara bile yiyecek verirdi. Allahü teâlâya ve ahırete inanırdı. Kötülüklerden sakınır, cahiliye devrinin her türlü çirkin adetlerinden uzak dururdu.
Mekke’de zulme, haksızlığa engel olur ve gelen misafirleri ağırlardı. Ramazan ayında Hira dağında inzivaya çekilmeyi adet edinmiÅŸti. Çocukları seven ve ÅŸefkat sahibi olan Abdülmuttalib, sevgili torununu baÄŸrına basıp gece-gündüz yanından ayırmazdı.
O’na büyük bir sevgi ve ÅŸefkat gösterirdi. Kabe’nin gölgesinde kendisine mahsus olan minderine O’nunla beraber oturur, mani olmak isteyenlere;
- Bırakın oÄŸlumu, O’nun ÅŸanı yücedir, derdi.
Peygamber efendimizin dadısı Ãœmmü Eymen’e,
- Oğluma iyi bak! Ehl-i kitab benim oğlum hakkında bu ümmetin peygamberi olacak diyorlar, tenbihini ısrarla yapardı.
Ãœmmü Eymen demiÅŸtir ki: “O’nun çocukluÄŸunda ne açlıktan, ne de susuzluktan ÅŸikayet ettiÄŸini görmedim. Sabahleyin bir yudum zemzem içerdi. Kendisine yemek yedirmek istediÄŸimizde; çoÄŸu zaman “Ä°stemem, tokum” derdi.”
Abdülmuttalib uyurken ve odasında yalnızken, O’ndan baÅŸkasının yanına girmesine müsaade etmezdi. O’nu ÅŸefkatle baÄŸrına basar, okÅŸar, sözlerinden ve hareketlerinden son derece hoÅŸlanırdı. Sofrada O’nu yanına alır, dizine oturtur, yemeÄŸin en iyisini, en lezzetlisini O’na yedirir ve O gelmeden sofraya oturmazdı.
O’nun hakkında nice rüyalar görüp, bir çok hadiselere ÅŸahid oldu. Bir defasında, Mekke’de kuraklık ve kıtlık olmuÅŸtu. Abdülmuttalib, gördüğü bir rüya üzerine mübarek torununun elinden tutarak Ebu Kubeys dağına çıkıp; “Allah’ım, bu çocuk hakkı için, bizi bereketli bir yaÄŸmur ile sevindir” diyerek dua etti. Duası kabul olundu ve bol yaÄŸmur yaÄŸdı. O zamanki ÅŸairler bu hadiseyi, ÅŸiirler yazarak dile getirmiÅŸlerdi.
Abdülmuttalib, bir gün Kabe’nin yanında otururken, Necranlı bir rahip yanına gelerek konuÅŸmaya baÅŸlamıştı. Bir ara;
- Biz, Ä°smail soyundan en son gelecek olan peygamberin sıfatlarının kitaplarda yazılı olduÄŸunu okuduk. Burası, yani Mekke O’nun doÄŸum yeridir. Sıfatları şöyle, şöyledir!… diyerek birer birer saymaya baÅŸladı.
Bu sırada, sevgili Peygamberimiz yanlarına gelmiÅŸti. Necranlı rahip, O’nu dikkatle seyretmeye baÅŸladı, sonra da yaklaşıp gözlerine, sırtına, ayaklarına baktı ve heyecanla;
- İşte, O budur. Bu çocuk senin neslinden midir? dedi. Abdülmuttalib:
- O benim oğlumdur, deyince, Necranlı rahip;
- Kitaplarda okuduÄŸumuza göre O’nun babasının saÄŸ olmaması lazım! dedi. Abdülmuttalib:
- O, oğlumun oğludur. Babası daha O doğmadan, annesi hamile iken vefat etti, deyince, rahip;
- Şimdi doğru söyledin, dedi.
Bunun üzerine Abdülmuttalib, oğullarına şu önemli uyarıyı yaptı:
- KardeÅŸinizin oÄŸlu hakkında söylenileni iÅŸittiniz! O’nu görüp gözetin ve iyi koruyun!..